Onze buitengewone Spanjaarden, leven met 6 rescue honden

Na de cursus ben ik weer terug aan het werken gegaan. Dit betekent voor Tom en Bibel een ommekeer in de dagelijkse routine. Heb bewust gekozen voor een deeltijdse job, rekening houdend met Tom en Bibeltje. Want zij moeten hun vrouwtje nu een aantal uren missen. Omdat ik heb gekozen voor onze honden en voor quality time is deeltijds voldoende. De kinderen zijn volwassen en hebben hun eigen leven, daar moet ik het niet meer voor doen. Omdat Bibeltje een slopertje is, zorg ik elke keer voor voldoende bezigheidstherapie onder de vorm van gevulde kalfshoeven, kauwbotjes en met lekkers gevulde botten. Tegenwoordig ben ik een meester in opruimen, want een podenco in huis is dit pure noodzaak. Tommeke komt nergens aan, zal nooit iets slopen, maar onze Bibel vindt de gekste dingen.

Je ras niet belangrijkHet gaat niet om je naam Je leven zo kort Dat je je aan de mens hebt opgeofferd Dit trouwe offer Van onvoorwaardelijke liefde Die in je natuur zit Een brandende vlam Totaal genegeerd Tot de laatste dag Van jouw trieste leven Dit is de tekst, vrij vertaald. Het beeld van de honden die zo slecht worden behandeld en vermoord roept bij mij heel veel verdriet en gemengde gevoelens op ! Wat voor een land is dit, zijn het nog mensen die daar leven? Voor mij zijn dit sadisten van het ergste soort. Wanneer gaan ze stoppen met het vermoorden van onschuldige wezens wier enige misdaad is te leven ? Wanneer gaan ze eindelijk respect krijgen voor levende wezens?

Sil is verdrietig We vonden Sil op een winterse dag vier jaar geleden langs de provinciale weg die door een dorp loopt in de buurt van Zamora - hij was juist op zoek naar iets te eten in een vuilnisbak. Hij was toen minder dan een jaar oud en zo dun dat je zijn ribben kon tellen. We zetten de auto aan de kant en riepen hem. Hij keek ons voorzichtig aan en leek bang te zijn dat we hem pijn zou doen. Het duurde een tijdje voordat hij zich richting ons begon te bewegen. Hij kwam een paar keer dichterbij maar trok zich dan weer vol angst terug. Tenslotte kwam hij naar ons toe - u kunt zich het geluk en genegenheid niet voorstellen dat hij ons toonde toen we hem begonnen te aaien! Dat is hoe het verhaal van Sil in het opvangcentrum begon. En dit duurt al vier jaar lang. Hij verdraagt de hitte en de kou. Hij gedraagt zich altijd als een engel en heeft nooit mot met de andere honden. Hij is een van de weinige mannelijke honden die zijn ruimte zonder problemen met andere honden zal...