Het is stil in huis....
Het mocht niet zijn... Onze poes was de laatste tijd niet meer zo goed gezond. Het ging op en af, onze DA zei dat ze nu in de laatste fase vn haar leven was. De ouderdom liet zich stilaan gelden, met een aantal kwaaltjes die er bij hoorden. Tandjes kwijt, minder soepel, beetje dementerend, maar zolang er niet meer aan de hand was en poes nog een waardig leven kon lijden, was het voor ons ok. Maar ineens ging het steil naar beneneden. Met heel veel slapen, niet meer reageren en wat erger was, blijkbaar een verlamming van de achterhand. Eten, al was het aangepast, dat deed Moustique nog wel, maar ze kon haar behoefte niet meer ophouden en het lopen was meer een schuiven. Dierenarts terug gecontacteerd en na overleg nog even afwachten of het toch ergens niet meer beterde. Het stille weten, de ijdele hoop..... Maandagmorgen is er dan de zware beslissing getroffen, want zo kon hij niet verder leven... Dit was ook voor Moustiqueje niet waardig meer, en dan was er nog de pijn... M...