Onze buitengewone Spanjaarden, leven met 6 rescue honden

Juist voor de zomer werd Gismo binnengebracht door een koppel. Ze vonden deze mooie podenco meer dood dan levend en namen hem in huis. Omdat ze enkel op verlof waren hier, besloten ze van hem te laten recupereren en hem binnen te brengen als hun vakantie hier eindigde. Zo ontmoetten we hem de dag nadat hij is binnengebracht. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht, en toen hij zijn poten rond mij sloeg bij de eerste begroeting, was ik direct verloren. Hij is nu ongeveer 1,5 jaar oud en is eigenlijk een tiener die zijn weg zoekt in het roedel. Dit wordt hem niet in dank afgenomen door de andere alfa reuen in de kennels, zodat gevechten en strubbelingen het gevolg zijn. Hij is al een paar keer van kennel veranderd, en op het laatste ging het erg goed met de andere reuen die in de betreffende kennel zaten. Maar de incompetente man die daar aangesteld is, moet Gismo niet en zette hem apart in een kleine kennel. Toen we hem kwamen halen voor zijn DA bezoek, bleek er één...

We zijn al een tijdje vrijwilligers in het plaatselijke asiel hier. Wat begon als een paar dagen in week, is nu een bijna fulltime bezigheid. We zetelen ondertussen in het bestuur, en doen ook de permanentie voor het oppikken van zwerfdieren en het af en aan rijden voor honden die naar de dierenarts moeten voor injecties of sterilisatie/castratie. We zijn weeral de enige Belgen in een groep Engelsen, wat dikwijls tot spanningen leidt. Blijkbaar zijn er zoals altijd toch weer misverstanden en cultuurverschillen. Ook de (te) grote ego's van sommigen spelen hierin een rol. Wijzelf zetten ons in voor de honden die echt een beter bestaan verdienen en voor ons op de eerste plaats komen. Maar deze mening wordt niet door iedereen gedeeld. De finca aan het asiel is een mesthoop, overgenomen door een rattenleger. Het aangestelde koppel is waardeloos, blijkbaar gaat het hen alleen maar om het geld. In en om het huis slingert vuiligheid rond, hygïene is ver te zoeken. Het re...

Ondertussen zijn we al een paar maand verder. De verhuis is goed verlopen, het inburgeren is wat minder. We zitten voorlopig nog op een urbanisatie, maar we zijn op zoek naar een Spaanse woning. Tussen de Spanjaarden, weg van de intolerante Engelsen. Wie had gedacht dat dit zo'n intolerant volk is, nu, we zijn weer een ervaring rijker. Ze kunnen hier niets verdragen, van muziek tot een krekel, overal zitten ze over te zeuren. Eigenlijk zouden ze beter op een kerkhof gaan wonen, dan hebben ze de eeuwige rust.... Intussen zoeken we meer en meer de Spanjaarden op, we leren onze plan trekken in het Spaans en gaan het liefst iets drinken op het platteland of in een Spaanse bar. Ook tapas worden hier erg gesmaakt en we proberen ons een beetje deze leefgewoonten eigen te maken. Spanjaarden moeten van de Engelsen niks weten en doen ook geen moeite voor ze. Als ze doorhebben dat je geen Engelsman bent en je de moeite doet om Spaans te spreken, slaan ze direct om. Veel vrien...

Vandaag is het zover, D-Day. Met andere woorden, de verhuis van onze inboedel naar ons huis in Mazarron. Om 08.00 uur is Danny, de persoon die alles zal vervoeren, al hier. Christoff, die zal meehelpen inladen is wat later i.v.m. fileperiklelen op de E 314. De nachtmerries en de vrees dat alles niet mee zal kunnen blijkt ongegrond. Danny heeft jarenlang ervaring in dit soort zaken en met één oogopslag weet hij dat het geen probleem is om alles in de vrachtauto te laden. Al is het nipt. Rond 11;30 uur is alles klaar en na een laatste  kop koffie vertrekken ze richting Mazarron. Danny woont in Mazarron, daar hebben wij hem ontmoet en de afspraak gemaakt voor deze trip. Guido gaat mee, om te lossen en komt maandag met het vliegtuig terug. De buurvrouw heeft al gevraagd of ze boodschappen moet doen en de boel verluchten. Ben dus weer een weekend lustige weduwe.

Het definitieve vertrek komt erg dichtbij. Na de afscheidsnamiddag bij mijn zus, is het nu de beurt aan een verassingsfuif voor de verjaardag van onze Niels. Maar op het moment dat we de zaal binnenkomen, is ons vermoeden bevestigd. Het is een afscheidsfeest voor ons, georganiseerd door onze 2 jongens en partner. Fijn dat we de meesten nog eens zien voor we vertrekken. Bijna iedereen is aanwezig, de sfeer is eigenlijk opperbest! Een emotioneel moment als we een spelletje spelen en pakjes moeten openmaken. Een doos met een prachtige foto van onze kleinzoon, die er niet bij is, doet de tranen toch vloeien. Zo'n momenten doen een mens toch wat en beseffen hoeveel je gaat missen. Er wordt bijgepraat en beloftes om te komen logeren worden vlot gemaakt. Jessica heeft weer prachtig werk geleverd en fantastische taarten gebakken. Rond 3.30 hr zijn we thuis, moe en voldaan. Bedankt iedereen, tot spoedig

Blijkbaar heeft Niels zijn keuze gemaakt. Gisteren kreeg ik telefoon en hij vertelde dat hij gaan kijken was bij een dealer in de buurt van zijn werk en daar eens had rondgekeken en uitleg gevraagd. Uiteindelijk is de keuze gevallen op een Honda CBF 125 cc. Geen taks, weinig verbruik, licht wendbaar en uitstekend om je rijvaardigheden goed onder de knie te krijgen. Verzekering is in combinatie met autoverzekering voor hem haalbaar. De bedoeling is om er  beperkte tijd mee te rijden en hem achteraf om te ruilen voor een model met meer capaciteit. Ook op het gebied van kledij ging hij toch eens goed rondkijken. Passen, voelen, kijken, wikken en wegen is de boodschap. Prijs/kwaliteit en goede bescherming is hier ook aan de orde. Als ik kan ga ik met hem mee, om hem met tips en advies bij te staan. In elk geval, voor mama en papa is het een hele geruststelling dat hij toch eens de goede raad niet in de wind heeft geslagen.

Niels wil een motor. Hij speelt al een hele tijd met dit idee en heeft eind 2012 dan ook zijn scholing gedaan. Dus voorlopig motorrijbewijs. Wij houden eerlijk gezegd ons hart vast , maar weten dat  we dit niet kunnen verbieden omdat hij meerderjarig is en wij ook altijd fervente motorrijders zijn geweest. Ondertussen zijn hier de motoren de deur uit, met spijt, maar wegens  samenloop van omstandigheden. Gezondheidsredenen zijn de hoofdzaak, maar ondertussen is het zo onveilig geworden en zo verschrikkelijk duur dat het voor 2 mensen niet meer haalbaar is. Maar we hebben ervaring genoeg en omdat ik hem niet de eerste de beste motor wil laten kopen die hij ergens tegen het lijf loopt gaan we mee. Zijn keuze viel op een BMW 750. Niet voor een beginner, verouderde techniek, log en niet wendbaar, niks om fatsoenlijk mee te leren rijden. Dus in de winkel mee rondgekeken naar wat wel haalbaar is en wat bruikbaar is voor hem. Alle argumenten uit de kast gehaald en he...

Ventje moest gisteren naar Brussel om voor de speciale commissie te verschijnen in verband met zijn medische oppensioenstelling. Er ging heel wat aan vooraf en hij was toch erg zenuwachtig over wat komen moest. Maar aangezien zijn dossier zwaar genoeg was, moest hij zich volgens mij toch niet teveel zorgen maken. Maar alles is goed verlopen want om 11.30 hr. ging de telefoon en kreeg ik een blije en opgeluchte echtgenoot aan de lijn die mij vertelde dat de medische oppensioenstelling een feit is. 50 jaar en niet meer gaan werken, en dan nog emigreren.... Wij beginnen aan een nieuw hoofdstuk, of het ons laatste is, kan niemand zeggen. Dat zal de toekomst uitwijzen. Maar hier is het ook niet zo goed wonen meer en als je weet dat je ginder de medicatie achterwege kan laten, dan is dat veel waard. Ik besef dat we veel gaan missen. Ons kleinkind, de kinderen, broers en zussen.... Hopelijk zien we ze regelmatig terug, want ik zie er ergens toch tegenop. Gaan we kun...

Vanochtend opgestaan, gewekt door lawaai bij de buren buiten. Buurman moest weer eens zonodig op een zeer vroeg tijdstip op zondagochtend gaan sneeuwruimen. Blijkbaar weet koning winter niet van ophouden. Dat wordt dan een zondag op de zetel hangen en tv kijken. De hondjes zijn vanmorgen al gaan ravotten en liggen nu prinsheerlijk met zijn allen in de zetel. Zelf ga ik nog wat verder inpakken, gisteren zijn we nog een lading inpakdozen gaan ophalen en die moeten verder gevuld. Straks nog een ketel heerlijke spaghettisaus fabriceren en daarna een naar de laatste James Bond film kijken

Vandaag nog eens familiebezoek. Zus en schoonbroer komen dineren. Had een tijdje geleden beloofd om Osso Buco te maken en zo geschiedde. Blijkbaar is het goed bevallen want van de ruime portie bleef niet zoveel meer over. Wat overbleef is mee voor onze jongste, die dit zo graag lust. Er is nog een en ander meegegeven, dingen die ik in Spanje niet zal gebruiken. Hele dikke winterjassen, nog spaanse wijn voor mijn schoonbroer en de grasmaaier. Aangezien we toch geen gras hebben en het er ook niet groeit, is dit overbodig. Volgende weel, paaszondag, moeten we op tegenbezoek. Dan is het jaarlijkse paasbrunch met de rest van de familie. Het zal één van de laatste bijeenkomsten worden.

Bij het ontwaken weer hetzelfde trieste beeld. Regen, smeltende sneeuw, grauw... Mensen worden het stilaan beu, iedereen snakt naar een straaltje zon en wat hogere temperaturen. Bij de schaarse zonnige dagen zie je direct het verschil. Overal blije gezichten en een pak meer energie. Onze viervoeters zijn het ook meer dan beu. Bibels die echt geen sneeuwfan is en graag in de zon zit, leeft op als hij de zon ziet en geniet echt als hij op de schaarse zonnige momenten de tuin in kan. Tom en Sade trekken er zich minder van aan en spelen regelmatig in de tuin, ook als het minder is. Maar je ziet toch dat ze het binnenzitten stilaan beu worden. Ik doe mijn best om ze bezig te houden en verzin altijd iets nieuws of probeer van ze speeltjes te geven waar ze toch een tijdje zoet mee zijn. Zelf zijn we nog altijd aan het pakken en hebben regelmatig ons verzet onder de vorm van uitjes met familie of etentjes. Maar de wandelingen met de honden en de bijhorende terrasjes, daarv...

De definitieve verhuis nadert met rasse schreden. Gisteren zijn onze zonen hier komen fonduen, ondertussen is nog alles eens overlopen en zijn er concrete afspraken gemaakt over de inboedel. Aangezien we ginder onze inboedel hebben gaan enkel de persoonlijke spullen en de kledij mee. Er zijn inderdaad nog dingen die ontbreken, ook het extra large bed met de elektrische lattenbodems en de speciale matrassen moeten mee. De zaken die dan nog overblijven gaan op internet of naar het containerpark. We hebben ondertussen een transport gevonden met de benodigde ruimte, maar om op veilig te spelen wordt er toch nog gekozen voor een alternatief. Men moet toch op meer dan 1 paard wedden. Ondertussen is ook het huurcontract opgezegd en moet Guido op 28 maart voor de speciale commissie verschijnen voor de laatste stap van de medische oppensioenstelling. Ergens zien we er wel een beetje tegenop, er moet nog zoveel geregeld, maar het zal zich wel uitwijzen.