Onze buitengewone Spanjaarden, leven met 6 rescue honden

De nieuwe verblijven maakten het onderhoud een pak makkelijker, ook geen teken meer en meer tijd voor socialisatie van de honden. We hadden vaste wandeldagen, met aansluitend thee, frisdrank en versnaperingen voor de wandelaars. En dit was een success. NAast de 5 à 6 toegewijde vaste vrijwilligers, die inmiddels ook vrienden zijn geworden, hadden we altijd volk genoeg, die met plezier een paar uurtjes van hun tijd spendeerden. Ondertussen hadden we ook een succesvolle rehoming kunnen opzetten, en de 2e hands shop was een groot success. Geen tekorten, alles kon makkelijke betaald, en nergens schulden. Als ervaren hondenbezitters, slaagden we er ook in om onnodige medische behandelingen terug te brengen, wat ook de rekeningen ten goede kwam. Als kennelmanager stelde ik dan ook de eis, dat elke hond, die werd gevonden en naar hier moest komen, eerst de dierenarts passeerde. Een onderzoek, inentingen, microchip en indien nodig de correcte behandelingen bij ongeval, of ziekte zij...

Voor ik (of wij) ons leven weer een andere wending gaan geven, ga ik proberen in grote lijnen te beschrijven wat er is gebeurd. Eerder in deze blog is beschreven hoe we de finca kochten, en een andere mooie locatie lieten schieten om de honden te redden van een aankomend drama. Guido, tegen wil en dank voorzitter, besloot de chaos en wantoestanden aan te pakken. De voorwaarde om de functie van voorzitter op zich te nemen was onder meer ook om alle legal te maken. de plaatselijke spaanse wetten en regels naleven en om als zogezegde charity een zo transparent als als mogelijk beleid te voeren. In de praktijk bleek dit, met allemaal Engelsen, erg moeilijk te realiseren. Meer tegenwerking en onderhandse afspraken, daar werd dus met strikte hand tegenin gegaan. Geen enkele van deze zogezegde dierenliefhebbers sprak Spaans, laat staan lezen of schrijven. Engelsen denken nog altijd dat iedereen zich maar moet zetten en keren naar hun willetje... Dus de procedure van de vergunningen...

Pikken we de draad weer op. Of doen een poging tot, laat het ons zo stellen. In de meer dan 2,5 jaren die verlopen zijn is er heel wat gebeurd. Het heeft een serieuze impact gehad op ons leven, en op onze intussen 6 viervoetige huisgenootjes. Ook vrienden hebben eronder geleden, maar desondanks bleven we een kleine, hechte groep die de stormen heeft doorstaan. Het word rescue, heeft, vooral bij mijn partner, een hele nare en wrange bijklank gekregen. Zo erg dat hij er op het moment zelfs afkerig tegenover staat. Na al wat hij over zich heeft gekregen is geen verrassing. De roddels, wel die doen nog altijd de ronde en zijn zelfs een eigen leven gaan leiden. Ieder voegt er iets aan toe, en op het einde weten ze zelfs niet meer wat waar is of niet. Nu, zal mij eigenlijk worst wezen. Wij hebben een zuiver geweten, jammer voor de honden waar we met zoveel liefde en toewijding hebben voor gezorgd. Wederom zijn het de onschuldige dieren die slachtoffer zijn van het gemene mensel...

We hebben hier aan de finca ongeveer een 50 tal honden, die we verzorgen, het aantal varieert naargelang er dieren worden binnengebracht, en ook diegenen die een thuis vinden. We zullen beginnen met een paar 'langzitters', dit zijn op het moment de honden die we verzorgen en waar we dagelijks mee bezig zijn. Raz, de galgo en Onyx, een jachthond kruising. Ze zijn hier beiden al een paar jaren, eigenlijk onbegrijpelijk dat deze 2 mooie dieren nog altijd hier zijn. Intussen zijn beide honden erg goed op elkaar ingesteld en zijn ook de beste vrienden. Beiden hadden een 'reputatie', Raz is een 'jager', heeft ook nog jachtinstinct. Maar hij had ook de reputatie, samen met Onyx, dat ze niet met katten en kleine honden zouden kunnen. Omdat ik wel eens wou weten of het waar was, hebben we Raz terug getest en het blijkt dus niet te kloppen. We hebben eigenlijk het mooiste bewijs met onze honden, die groot en klein in hun nabijheid vertoeven, zonder enig problee...

Vandaag was het weer wandeldag. Elke donderdag en zondag komen de vrijwilligers wandelen met onze asielhonden. Een blij moment waar ze allemaal erg naar uitkijken. Van zodra de eerste auto stopt, hoor je opgewonden geblaf en springen ze als gekken rond in de kennels. Intussen hebben we al een aantal vaste vrijwilligers, die elke keer van de partij zijn. Tussenin komen er ook nog mensen die op verlof zijn, die willen de dieren ook eens uit de sleur halen en tegelijk maken ze hondjes blij. Naast het wandelen, hebben we ook de zwempartijen. Niet elke hond wil in het zwembad, maar een groot aantal kan een zwembeurt wel smaken. Daarna is het snoepjesronde, alle honden worden door al de vrijwilligers verwend met snoep en lekkers. Nast de wandelingen en de zwembeurten, zijn er ook de momenten waarop de honden worden geborsteld en gewassen. Wij staan in voor de zorg en het welzijn, wat wil zeggen dat we zowel de geestelijke als de fysieke conditie opvolgen en ingrijpen ...

Weer een tijdje geleden dat er hier nog enige beweging was. Inmiddels is het jachtseizoen hier begonnen. Elke keer houden we weer ons hart vast en zien we met lede ogen de ellende aan. Het is elke keer weer dweilen met de kraan open, we doen ons best om de dieren op te vangen, maar zoals bij velen is ook hier de plaats beperkt. Dan worden de honden in pensions ondergebracht, of een pleeggezin, indien mogelijk. Het regent puppys , maar ook weer galgo's, podenco's en jachthonden. De staat waarin ze gevonden worden, is elke keer weer afschuwelijk. Deze sukkelaars, die komen nog extra bij het de andere gedumpte honden. Wij vragen ons dikwijls af hoe het verder moet. Ondertussen hebben we weer een aantal nieuwe gasten bij gekregen, en ook de winter nadert met rasse schreden. We zitten hier tussen de bergen, overdag nog goed, maar de temperaturen liggen 's nachts gevoeliger lager. De winterjassen liggen klaar, weldra zullen de meeste honden ze weer aan moete...

Vandaag kregen we weer een hondje binnen, Daisy. Een vrouw belde ons eerder deze week en al huilend vroeg ze om hulP; 6 maanden geleden had ze een hondje gevonden, vastgebonden en het mee naar huis genomen. Maar volgens haar verhaal, waren er nu problemen, haar hond, een reu, kon niet overweg met de vondeling. Na 6 maanden? Eerlijk gezegd, wij hebben er onze Eigen ideeën over. Waarschijnlijk moest het hondje buiten van de echtgenoot, misschien heeft hij haar voor de keuze gesteld , ik of de hond............. Het is een mooi hondje, een kruising, maar er zit podenco in, dit zien we aan de kleur, en ook het gedrag. Voor dit meiske, is het een ramp, ze begrijpt niet waarom ze hier is. Gehuil, erg triest, en gejank, eigenlijk breekt je hart en je vraagt jezelf af wat er door dat kopke moet gaan. Een dier uitleggen waarom, kan je niet. We kunnen enkel maar hopen dat ze zich gauw gaat aanpassen aan het kennelleven en vergeet... Intussen doen wij ons best om haar op te va...

Zijn 3 van onze kanjers vertrokken naar Duitsland. Om stipt 06.00 hr deze morgen arriveerden de Duitsers om Noah, de podenco, Salt en Pepper, 2 Mastin Catalaanse herder/Mastin kruisingen op te pikken. Noah zit al verscheidene jaren in het asiel en iedereen was zo blij voor hem dat hij eindelijk de kans krijgt op een nieuw bestaan. Salt en Pepper zijn broers, de 2 overgebleven uit een nestje van 6 die in 2012 zijn binnengebracht door de Spaanse buur. Eerst de pupjes, dan de mama, en het zelfde scenario dreigt zich te herhalen. Salt verloor een stuk van zijn poot in nogal onduidelijke omstandigheden. De personen die op dat moment verantwoordelijk waren voor de honden, kweten zich niet naar behoren van hun taken en waren meer uit dan aanwezig. Je laat honden, zeker niet in deze omstandigheden en met meerdere in kennels, niet onbewaakt achter. Ze disten wel 5 verschillende verhalen op over hoe het is gebeurd met als resultaat dat niemand hen gelooft. Maar het kwaad is g...

Raz, één van onze galgo's die al 3 jaar hier in het asiel verblijft is eindelijk gcastreerd geraakt. Heb er al vele malen op aangedrongen bij vergaderingen en ook tussendoor, dat hij moest worden gedaan. Dus, uiteindelijk is hij ingeboekt, samen met King, een mooie, jonge Duitse herderreu, die verleden maand in binnengekomen in het asiel. Julie, één van onze vrijwilligers, was al vroeg hier voor de trip naar de kliniek. Tegelijkertijd kwam ze ook Moon ophalen, zij gaat voor een paar weken in opvang bij een Duitse dame alvorens in oktober naar haar nieuwe thuis in Duitsland te reizen. Moon was bij ons, en is ook een aantal maanden in opvang geweest bij ons en meeverhuisd. Ze is gewoon aan het dagelijkse leven, met de honden hier en in het gezin. Maar omdat ze op een moeilijke leeftijd is gekomen en wij door het verzorgen van de asielhonden, minder tijd hebben voor haar, kwam het aanbod voor opvang als geroepen. Ze is een mooie podencokruising met een eigen willetje e...

Loki moest gisteren worden klaargestoomd voor vertrek naar zijn opvanggezin in Belgie. Ann van S2S heeft ons die hulp aangeboden en daar zijn we zeer dankbaar voor, omdat we weten dat het hier niet gaat lukken. Dus na overleg met onze dierenartsen, is de verdoving klaargemaakt die we moeten geven, maar eerst moet hij worden gevangen. Plan is, van hem een nacht in een aparte ruimte te houden, zodat we makkelijker aan hem kunnen voor de verdoving toe te dienen. Ook omdat het vetrek en de trip naar Alicante luchthaven erg vroeg is. Hier is het dan erg donker en de stress en de herrie kan je dan wel missen. Jane en Paul zijn opgekomen voor ons te helpen hem te vangen. Geen sinecure, dat wisten we van eerdere pogingen, onder ander voor het plaatsen van de chip. Het werd een verschrikkelijk avond, met veel stress, zeker voor het kleine manneke dat al zo'n slecht leven achter de rug heeft. We zijn een paar uren zoet geweest, het was intussen al donker, dus geen ideale omstand...

Loki, onze jonge podenco is binnengebracht door onze rescue officer, Sue, maar het heeft haar veel zweet en moeite gekost om hem te kunnen vangen. Waarschijnlijk gedumpt door een jager, wegens goed genoeg, kwam hij terecht in de tuin van een vrouw op de urbanisatie. Zij heeft hem op haar beurt binnengelokt, omdat hij op straat zwierf en het gevaar om in de perrera terecht te komen te groot was. Hij bleek goed te gedijen in de tuin, maar ze kom hem niet benaderen, hij had total geen vertrouwen in mensen. Sue heeft uiteindelijk aan Maria, onze DA, een kalmeringsmiddel moeten vragen om hem te kunnen pakken. Nadien is hij hier in het asiel binnengekomen en al gauw bleek dat dit nog jonge ventje een torenhoog trauma heeft. Blijkbaar is hij, zoals jagers hier zoveel doen, gehouden in het donker met een hoop andere honden en is er nooit menselijk contact geweest. Afgezien van wat gesnauw en een mep of een stamp hier en daar, is zijn jonge leven tot nu toe niet over rozen gegaan...

Gisteren zijn onze Spaanse Da's overgekomen om de rest van de viervoeters te chippen. Wettelijk verplicht hier in Spanje, alhoewel......... De Spanjaarden nemen dit met een korrel zout, en zijn laks op dat gebied. De meeste spaanse honden die zijn gevonden en gedumpt, zijn nooit gechipt. Hetzelfde met  castreren en steriliseren, ze vinden dat verloren geld, ze smijten de puppies liever in de vuilnisbak, of in een plastic zak of doos op de snelweg of in de campo. Maar hier moet het dan wel, omdat we buitenlanders zijn waarschijnlijk. Dus gisteren weer een drukke dag, onze vaste vrijwilligers waren aanwezig voor de wandelingen en de socialisatie van onze honden. En enkele zijn dan later teruggekomen om te helpen als de dierenartsen, Mi Carmen en Juandi hier waren. Onze 3 dierenartsen zijn jonge mensen, die heel goed werk verrichten en ook hun nek durven uitsteken bij problemen en mishandeling. We hebben tegelijkertijd de honden gemeten, wat handig is als ze moeten...

Toen Guido verkozen werd tot voorzitter  van deze organisatie of 'charity' (het zijn allemaal Engelsen) heeft hij gezegd dit te aanvaarden onder de voorwaarde dat ze legaal zouden werken. We hebben hier een pound of 'perrera', in de buurt, waar de honden naartoe gaan, een soort tussenstation, alvorens ze naar het 'dodingsstation' in Murcia gaan. Ze liggen al geruime tijd onder vuur, hebben een slechte reputatie, en er is een officieel onderzoek naar hun activiteiten aan de gang. Dit dank zij een organisatie die opkomt voor de honden en campagnes heeft gestart voor sterilisatie en castratie. Maar veertien dagen geleden kreeg onze schatbewaarder ineens een telefoon van de de gemeente, ze wilden eens praten met ons over de vergunningen en het feit dat ze niet tevreden zijn van deze perrera. Die wordt gerund door een privefirma die contracten heeft met wel 10 steden. Dus vanmorgen zijn Guido, samen met Sue, rescue officer en Sandy, schatbewaarder, naar de ...