Heel vroeg in de morgen....

Zijn 3 van onze kanjers vertrokken naar Duitsland.
Om stipt 06.00 hr deze morgen arriveerden de Duitsers om Noah, de podenco, Salt en Pepper, 2 Mastin Catalaanse herder/Mastin kruisingen op te pikken.

Noah zit al verscheidene jaren in het asiel en iedereen was zo blij voor hem dat hij eindelijk de kans krijgt op een nieuw bestaan.

Salt en Pepper zijn broers, de 2 overgebleven uit een nestje van 6 die in 2012 zijn binnengebracht door de Spaanse buur.

Eerst de pupjes, dan de mama, en het zelfde scenario dreigt zich te herhalen.

Salt verloor een stuk van zijn poot in nogal onduidelijke omstandigheden.

De personen die op dat moment verantwoordelijk waren voor de honden, kweten zich niet naar behoren van hun taken en waren meer uit dan aanwezig.

Je laat honden, zeker niet in deze omstandigheden en met meerdere in kennels, niet onbewaakt achter.

Ze disten wel 5 verschillende verhalen op over hoe het is gebeurd met als resultaat dat niemand hen gelooft.
Maar het kwaad is geschied, ondertussen zijn deze mensen ook weg uit het asiel.

Omdat Salt met na de amputatie niet in de kennel kon blijven, ging hij eerst bij Christine, één van onze vrijwilligers in opvang.

Maar omdat wij het asiel hebben overgenomen en Christine overbezorgd was, is Salt hier teruggekomen en verbleef hij in de woning, samen met onze 4 honden en nog een paar "zorgenkindjes";

Hij was het al snel gewoon en draaide perfect mee in het gezin ,

een pluspunt voor diegenen die hem zullen adopteren.

 

 

Hij krijgt ook een prthese aangemeten, wat op lange termijn een geode investering is, het zal zijn ruggewervel en heupen minder belasten. Zeker voor zo'n grote hond die toch wel wat gewicht meedraagt.

 

Maar hij is even mobiel en snel als de rest van de honden, spelen en ravotten deed hij als de beste.

 

 

Pepper is wat meer teruggetrokken en had een vriendinnetje, Blitz, in zijn kennel, die hem al erg mist.

Blijkbaar was ik de enige die hij echt goed vertrouwde, want Guido had vanmorgen problemen om hem zijn lijn aan te doen.

 

 

 

Hij kwam onmiddellijk als ik de kennel binnenkwam en ging zonder moeite mee. Maar gromde toen de mannen hem goed wilden plaatsen in de kooi.

 

Hij is de wat meer schuchtere, teruggetrokken jongen met een zachte inborst en een gouden hart.

Maar omdat er nooit iemand met hem is bezig geweest voordien, is ook het vertrouwen er niet.

 

Zelf proberen we alle honden de nodige aandacht te geven en met hen bezig te zijn, onze vrijwilligers komen geregeld om te wandelen en te socialiseren, dit is broodnodig voor elk dier dat hier binnenkomt.

 

Inmiddels zullen ze al een heel eind verder zijn, en omdat de Duitsers een strikt reisschema hebben, weten we ook wanneer ze ongeveer gaan arriveren.

 

We wachten dus met ongeduld op de eerste foto's en nieuws van onze beschermelingetjes