Hoever kan men gaan.......................dierenliefde?

Onlangs ben ik begonnen met vrijwilligerswerk. Na lang twijfelen en omdat een vriendin zich ook heeft aangeboden, heb ik de stap gezet.
Reden, respect voor wat leeft, onbegrip omdat de mensheid zo slecht en onwetend kan zijn, idealisme.
Een doel om toch nog proberen iets aan al dat leed te veranderen, wie zal het zeggen.
Eén ding staat vast, ik haat onrecht, in elk opzicht, zeker tegen weerloze en onmondige slachtoffers.
Of deze wereld er beter van wordt? Zal niet, maar ik voel me er beter bij en alle beetjes helpen nietwaar...
Eén van de hoofdredenen is ook de adoptie van onze beide spaanse hondjes, ook weerloze slachtoffertjes een land waar sadisme en mishandeling hoogtij viert.
Omdat we er niet zomaar ingesmeten worden krijgen we vooraf toch eerst een stoomcursus vluchtbegeleiding en huisbezoeken.
Ondertussen is de vriendin al in het diepe gesmeten en mocht ze zelfstandig haar eerste huisbezoek afleggen.
Zelf ben ik al een tijdje bezig met adverteren, wat op zich erg leuk is en niet moeilijk.
Maar gisteren mochten we dan samen met nog kandidaten op cursus.
Locatie, bij een vrijwilligerskoppel thuis, de mensen engageren zich om nieuwe mensen op weg te helpen en iedereen op dezelfde golflengte te krijgen.
Zelf zijn ze tevens opvanggezin en in het bezit van maar liefst 17 eigen sukkelaars en nog een 10 tal opvangertjes....
Er zijn verschillende sukkeltjes bij, die eigenlijk, als je fair play tegenover het dier wil spelen, geen waardig leven meer kunnen leiden.
Een jong dier, verlamd, in een karretje bij de anderen in de tuin. Binnen zit hij in een binnenkennel wegens incontinent, en zijn pootjes hebben doorligwonden. Ook het laken waar hij moet op slapen is eigelijk niet geschikt voor zo'n beestje.
Een sukkelaar met een horrelvoet en misvormd aan zijn schouders, een podecomeisje, aangetast door de leishmania en met spieratrofie aan het kaakgewricht. Een kleine rakker met botafwijkingen tengevolge van vitaminetekort, hij loopt zoals een minikangoeroetje.
Een andere heeft maar 3 pootjes ten gevolge van een schotwond, en zo kunnen we nog even doorgaan.
Ook de puppy's zitten in een kamerkennel, maar doordat er zoveel dieren in de woning zijn, is er geen tijd om ze toch een minimale basissocialisatie bij te brengen.
De honden krijgen eten zoals de kippen, het wordt op de gond gesmeten, ook bij de pupjes. Er is een aparte slaapruimte voorzien waar ze met zijn allen slapen.
Wij twijfelen niet aan de goede bedoelingen en de dierenliefde van deze mensen, maar ergens lijkt het wel een mini asiel. Deze dieren zijn uit de hel van Spanje gered, maar of zo beter is?
Ik zal hier misschien kwaad bloed zetten, maar mijn hart deed pijn als ik al die snoetjes zag die zo komen bedelen voor een aai en een knuffel. We deden ons best om ze allemaal hun portie aandacht en knuffels te geven, en als je dan zag hoe ze ervan genoten....

Met zo veel hondenzieltjes bijeen, kan je, als je eerlijk bent niet iedereen de aandacht en de liefde geven die deze dieren zo missen en waar ze zoals elk levend wezen nood aan hebben.
Dieren een beter leven proberen te geven is fantastisch, maar soms moet je toch je verstand erbij houden en eerlijk zijn tegenover jezelf.
Na afloop is er thuis met de vrienden zog nagepraat, maar wat ons is bijgebleven zijn die smachtende en vragende hondenoogjes.
Snakkend naar wat aandacht en een knuffel, en dat is hetgene wat ons bijblijft en we zo verschrikkelijk erg vinden.
Dit beeld is iets wat altijd terugkomt en ik ergens niet kan vergeten..................

Dan zijn onze 2 spanjaarden koningen ..........................................................................