Een verassende wending
Gisteren weer een zeer drukke dag............
Blijkbaar is er op het moment geen plaats voor een persoonlijk leven, we worden geleefd.
Gisteren zijn ze in het asiel begonnen aan de kennelbouw.
Dus Guido na het voederen weer in de weer om alles te regelen.
Tussenin nog naar een evenement op Country Club, waar de vrijwilligers een soort rommelmarktje hadden opgezet ten voordele van de asielhondjes.
Paar bekende en minde bekende gezichten, één en ander gekocht, wat gedronken en gezellig wat gekeuveld met andere vriwilligers.
Daarna terug richting asiel, om 2 honden op te halen voor sterilisatie.
Omdat het weer begon om te slaan en er blijkbaar onweer op komst was, zijn we dan maar onmiddellijk met de voederronde begonnen.
Gelukkig bleef het 'steken' aan de bergen en zijn er enkel een paar druppels gevallen.
Vervolgens op naar de dierenarts, om dan terug richting Mazarron te rijden om op zoek te gaan naar dezelfde tegels voor de keuken in de nieuwe finca.
Maar dat blijkt een bijna onmogelijke opgave.
Tegels genoeg, keuze in overvloed, en hier in Spanje absoluut niet duur.
Maar dezelfde maat, neen, die hadden ze daar in geen enkele winkel.
Wat nu??
Geen tijd om erover te discussiëren, opeens telefoon, want de mensen die materiaal voor de het asiel moesten leveren, vonden de locatie niet.
Tegels gelaten voor wat het was, terug naar het asiel.
Daar bleek de vrachtwagen toch al ter plaatse, het materiaal was al bijna gelost.
Maar de man vertelde dat hij de watermeter had omvergereden, die vanvoor aan het weggetje staat.
Hij zou de kosten wel betalen, dus maar weer rondgebeld om een loodgieter en de Aqualia, de watermaatschappij te verwittigen.
We waren rond 20.00 uur. terug thuis, gauw weer wat te eten ineen geflanst en nog een tijdje met de puppy's bezig geweest.
Laptop opgestart, FB overlopen, mail nagekeken.
Niets speciaals, op ééntje na, onverwacht, maar die ons leven wel weer een andere draai zal geven..
Blijkbaar is er op het moment geen plaats voor een persoonlijk leven, we worden geleefd.
Gisteren zijn ze in het asiel begonnen aan de kennelbouw.
Dus Guido na het voederen weer in de weer om alles te regelen.
Tussenin nog naar een evenement op Country Club, waar de vrijwilligers een soort rommelmarktje hadden opgezet ten voordele van de asielhondjes.
Paar bekende en minde bekende gezichten, één en ander gekocht, wat gedronken en gezellig wat gekeuveld met andere vriwilligers.
Daarna terug richting asiel, om 2 honden op te halen voor sterilisatie.
Omdat het weer begon om te slaan en er blijkbaar onweer op komst was, zijn we dan maar onmiddellijk met de voederronde begonnen.
Gelukkig bleef het 'steken' aan de bergen en zijn er enkel een paar druppels gevallen.
Vervolgens op naar de dierenarts, om dan terug richting Mazarron te rijden om op zoek te gaan naar dezelfde tegels voor de keuken in de nieuwe finca.
Maar dat blijkt een bijna onmogelijke opgave.
Tegels genoeg, keuze in overvloed, en hier in Spanje absoluut niet duur.
Maar dezelfde maat, neen, die hadden ze daar in geen enkele winkel.
Wat nu??
Geen tijd om erover te discussiëren, opeens telefoon, want de mensen die materiaal voor de het asiel moesten leveren, vonden de locatie niet.
Tegels gelaten voor wat het was, terug naar het asiel.
Daar bleek de vrachtwagen toch al ter plaatse, het materiaal was al bijna gelost.
Maar de man vertelde dat hij de watermeter had omvergereden, die vanvoor aan het weggetje staat.
Hij zou de kosten wel betalen, dus maar weer rondgebeld om een loodgieter en de Aqualia, de watermaatschappij te verwittigen.
We waren rond 20.00 uur. terug thuis, gauw weer wat te eten ineen geflanst en nog een tijdje met de puppy's bezig geweest.
Laptop opgestart, FB overlopen, mail nagekeken.
Niets speciaals, op ééntje na, onverwacht, maar die ons leven wel weer een andere draai zal geven..
Reacties