Bibel, de eerste stappen naar een nieuwe huisgenoot..........
Zeggen is één, de daad bij het woord voegen is twee.
Aanvankelijk werd er door Guido nooit veel op gereageerd, tot een tijdje na haar dood het onderwerp weer ter sprake kwam.
Was geregeld gaan kijken op verschillende sites en bij allerlei organisaties. Keuze genoeg, alleen naar de eisen vn de echtgenoot bleef er niet echt veel meer over. Te groot, te klein, te gek, te oud, het juiste zat er niet bij. Maar had een tijdje voordien, bij wat rond te neuzen, een klein podencootje ontdekt. Ook deze werd te licht bevonden, hij vond het maar een gek geval.
Maar de foto van het kleine kereltje bleef hangen en ergens wist ik dat ik hem niet mocht loslaten, dus werd alles op alles gezet om manlief over de streep te trekken. Omdat podenco's toch altijd een ras apart zijn en blijven en er verhalen zat zijn over ontsnappingen en jachtinstinct ben ik zeker niet over een nacht ijs gegaan.
Informatie verzameld, vrienden en kennissen podenco bezitters gecontacteerd, mijn licht opgestoken voor meer info over het hondje zelf, het heeft effe geduurd.
Ondertussen Ria van de adoptiebemiddeling gecontacteerd en met haar verschillende keren gemaild. Zij kent ons nog vn Tommeke, en zei ook dat we niks mochten overhaasten en zeker de tijd nemen. "En zei ze nog, we weten dat het hondje dat bij jullie mag komen een goede thuis krijgt."
Een huisbezoek hoefde dus niet meer, enkel de ondertekening van het adoptiecontract
Uiteindelijk werd er eind november een beslissing genomen, en van toen af ging het allemaal zeer vlug.
Begin december kwam een lieve dame langs, die ook weeral geïnteresseerd was in de papegaai.
Ondertussen kreeg ik de vluchtdata, de aankomst van Dillon, want zo noemde hij, was voorzien op 11 december om 17.30hr op Zaventem.
Tommeke mocht mee, om hem op te halen.
De tijd die ons intussen restte, werd gebruikt om de bench weer boven te halen en de nodige attributen te voorzien.
Reacties